คุณๆ คิดว่ากวามรู้สึกนั้นมีกีแบบ มีรูปแบบที่ตายตัวหรือเปล่า จับต้องได้มั้ย
คำถามข้างบนคงเคยได้ยินผ่านหูกันมาบางแล้ว....ความรู้สึกนั้นเป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้เพราะมันเป็นนามธรรม แต่ถ้าเราจะแบ่งออก ผมว่าแบ่งได้ใหญ่ๆก็คงได้ 3 แบบมั้งนะ คือ
1.เฉยๆ ปล่อยว่าง คือไม่ทุกข์ร้อน หรือดีใจ กับสิ่งใดๆ เป็นพิเศษ ความรู้สึกนี้ถือเป็นความรู้สึงที่ดีที่สุดเพราะสายกลางนั้นไม่ยึดติดต่อสิ่งใด แต่ทำได้ยากมาก
2.ไม่ดี เป็นความรู้สึกที่ทำให้เราไม่ค่อยดีกับตัวเองและผู้อื่น เพราะจะทำให้เกิดทุกข์ได้อย่างมากมายแต่บางครั้งก็เป็นสิ่งที่ทำให้เราปลดปล่อยบางสิ่งบางอย่างในใจได้ ทำให้เราได้ระบายสิ่งๆต่างๆ ที่อัดอัน ได้เหมือนกัน
3. ดี เป็นความรู้สึกที่ทุกคนอยากได้และโหยมากที่สุด เพราะความรุ้สึกที่ดีที่มีให้กันนั้น จะทำให้คนที่ได้รับมีความสุข สนุกสนาน เพลิดเพลิน แต่บางครั้งความรู้ที่ดีก็มีข้อบกพร่องเหมือนกัน
         ซึ่งความรู้สึกเหล่านี้เป็นความรู้สึกที่คนทั่วไปต้องมีและต้องการโดยอยู่ตลอดเวลา ขึ้นอยู่กับสถานนการต่างๆ ว่าเป็นอย่างไร พอใจมากแค่ไหน ผมมีเรื่องเล่ามากเล่ากันให้ฟัง

         ตากับยายคู่หนึ่งอายุรวมกันเกือบ สองร้อยแล้วมั้งครับ ตากับยายอาศัยอยู่ในบ้านแถว บ้านบึง จ.ชลบุรี ตากับยายทำงานเป็นคนเก็บเงินให้กับลูกหลาน เพราะบ้านเค้าทำเกี่ยวกับหอพัก ตาเป็นคนที่อารมณ์ฉุนเฉียวได้ง่าย และยายก็เป็นผู้หญิงที่มีความอดทนสูงมากเลยก็ว่าได้ ผมคิดอย่างนั้นนะ เพราะไม่ว่าตาจะว่ายายอย่าง ด่ายายอย่างไร ยายก็ไม่เคยโต้ตอบตาเลย เพราะยายรู้ว่าตาแกเหงาไม่มีใครมาคุยด้วยก็มีแต่ยายนี้แหละที่อยู่ด้วยกัน ผมถามยายว่า "ยาย ยายไม่โกรธตาหรือที่ตาอารมณ์ไม่ดีใสยาย" ยายตอบกลับสอนผมว่า "หลายเอย....(ยายเรียกผมว่าหลาน) ...เองเคยอยู่คนเดียวหรือเปล่า เหงามั้ย" ผมนี้อึ้งไปพักนึง ยายแกก็เล่าต่อ "เรามีกันแค่สองตายาย เพราะลูกหลานไปทำงานข้างนอกกันหมดให้ตายายเฝ้า มันไม่รู้จะไปไหนทำอะไรวันๆ ก็มองหน้าไปมองหน้ามา เองเข้าใจเปล่า" ผมก็เลยบอกว่า "แล้วที่ตาว่ายายต่างๆ นั้นอ่ะยายไม่ตอบโต้ตาบ้างหละ เพราะบางอย่างที่ตาพูดออกมาผมว่ามันแรงมากเลยนะ" ยายสอบผมอีก "เองมีแฟนเปล่าว่ะ เวลาแฟนเองว่าเอง โกรธเปล่า โกรธเหมือนกันนั้นแหละ แต่เองหายเร็วใช้มั้ย ยายก็เหมือนกัน โกรธแต่หายเร็ว ยายดูที่ความรู้สึกที่ตามีให้ยายมากกว่าคำพูดที่ตาพูดออกมา ตาเวลาเหงาๆ ก็จะทำแบบนี้ แต่เวลา เงียบๆ แกด่าจนหมดแรง แกก็บอกแต่ว่าขอโทษยายที่ว่าอย่างนั้น ที่แกพูดไปเพราะไม่รู้จะทำอะไร แต่ตาก็ยังรู้สึกๆ ดีกับยาย รักยายคนเดียวมาตลอด" ผมก็เลยถามยายกลับว่า ยายกับตาอยู่กันมากี่ปีแล้ว เอาตั้งแต่ที่รู้จักกันเลย ผมว่าถ้าผมถามใครๆ ก็ต้องบอกว่าประมาร 30 40 ปีใช่เปล่า แต่คู่นี้รู้จักกันมาตั้งแต่ยังเด็ก ถ้านับก็ร่าวๆ 80 ปีแล้วมั้ง คนรู้เปล่าคนสองคนรู้จักและอยู่ด้วยกันมา 80 กว่าปีนี้ไม่ใช่เรื่องธรรมาดาเลยนะหาได้น้อยมากเลยอ่ะ ผมว่าพ่อกับแม่ผม 30 ปีนี้นานแล้วนะ ยังเด็กน้อยมากเมื่อเทียบกับตายายคู่นี้ ผมจึงถามว่าแล้วอยู่ได้อย่างไรตั้ง 80 ปี ตากับยายเลยบอกว่า "เอ็งต้องมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน ต้องดูที่เจตนา ไม่ใช้ดูที่คำพูดเพราะคำพูดบางครั้งก็เทียบกับความรู้สึกที่ดีที่มีให้กันไม่ได้" ผมก็เลยกระจ่างในเรื่องนี้ขึ้นมาว่า เออ...ใช่คนเราทุกวันนี้สนใจแต่คำพูดกันมาเกินไปไม่รู้สึกถึงความรู้สึกที่มีให้กัน มันเลยทำให้เราไม่เข้าใจและทะเลาะกันอย่างไม่สิ้นสุด

  ต้องขอขอบพระคุณ ตายายบ้างบึงมากครับจาก หลานเค่งตี่